Αρχική Forum Σειρές Κάτοχοι Πνευματικών Δικαιωμάτων
Κεντρικό Μενού
Τυχαία ταινία
Mini Chat
Τοπ Σχολιαστές
Σάββατο, 10.12.2016, 20:25
[ New messages · Forum rules · Search · RSS ]
Page 1 of 11
Forum teniesonline.ucoz.com » Συζήτηση » Ποίηση και Λογοτεχνία » Βιβλία που διαβάσαμε... (Δικαστικά εγκλήματα..)
Βιβλία που διαβάσαμε...
kostas-driverDate: Δευτέρα, 15.02.2016, 02:13 | Message # 1
Group: Σύμβουλος Ταινιών
Messages: 250
Status: Offline
Από το βιβλίο:

(Εις το όνομα τριών Δαιμόνων)

Κεφάλαιο 5.

Δικαστικά εγκλήματα


Μέρος πρώτο.

Στα μέσα οκτωμβρίου του έτους 1435 πλήθος κόσμου είχε
συγκεντρωθεί γύρω από την γέφυρα του Δούναβη στο
Στράουμπιγκ. Ο δήμιος έριξε από τη γέφυρα μια γυναίκα στο
νερό, κ' εκείνη πνίγηκε με φρικτό τρόπο. Το όνομα της ήταν
Αγκνες Μπερναουερ. Αυτά είναι τα μόνα σίγουρα στοιχεία
που διασώθηκαν.
Καθώς και ότι ήταν ερωμένη του Άλμπρεχτ Γ', γιου του
Ερνστ, δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου.
Ωστόσο αυτό ήταν πολύ λίγο για τον λαό. Πάρα πολύ λίγο.
Ο λαός ήθελε πραγματικά ένα όμορφο ρομάντζο γ' αυτό
ξανάγραψε την ιστορία από την αρχή. Αμέτρητοι καλοπροαίρετοι
ποιητές και συγγραφείς συμμετείχαν στην προσπάθεια,
από τον μαέστρο αοιδό Χανς Ζακς (με το άσμα του <<Η πνιγ-
μένη παρθένα>>) μέχρι τον Φρίντριχ Χέμπελ και το δράμα του
Αγκνες Μπερνάουερ - Ένα γερμανικό πένθιμο άσμα, μέχρι
τον Καρλ Ορφ και το μουσικό λαϊκό θεατρικό έργο του, που
έκανε πρεμιέρα το 1947. Ακόμη και η Μπριζίτ Μπαρντό είχε
παίξει το 1961 την Αγκνες Μπερνάουερ στη σειρά Les amours celebres.
Αμέτρητοι θρύλοι, μπαλάντες, μυθιστορήματα και θεατρικά
έργα γράφτηκαν πάνω στο θέμα με κοινό χαρακτηριστικό
όπως αναφερόταν και στο σχόλιο του προγράμματος ενός
από αυτά τα κομμάτια- ότι ήταν γραμμένα για <<ευαίσθητες ψυχές>>.
Και παρακάτω διαβάζουμε ότι ο μικρός γιος του δούκα
επιστρέφοντας απο το κυνήγι δεν βρίσκει την Άγκνες του. Επί
λέξει: <<Πρόσεξε στα πρόσωπα τον αυλικών μια βαθιά θλίψη
και στην ερώτηση "που είναι η Άγκνες;" ανέβηκαν αναστεναγμοί
απ' τα στήθη, δάκρυα βασάνισαν τα μάτια των παρακείμενων
και από χείλη τρεμάμενα έλαβε απάντηση: "Η Άγκνες είναι νεκρή!">>
Συγκινητικό μέχρι δακρύων
Αλλά δυστυχώς λάθος. Ας ακούσουμε όμως τι λέει ο θρύλος
που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα: ο δούκας της Βαυαρίας
Ερνστ είχε 2 παιδιά, την Βετρίκη και τον Άλμπρεχτ.
Ενώ η Βεατρίκη μεγάλωνε όπως θα περίμενε κανείς από μια νεαρή
ευγενή του δεκάτου πέμπτου αιώνα-και όχι μόνο-, ο Άλμπρεχτ
προκαλούσε στον πατέρα του αρκετή ανησυχία. Όχι βέβαια
επειδή ακολουθούσε διαρκώς τον <<ποδογυρο>>, αφού αυτό ήταν
φυσιολογικό για όλους τους νεαρούς άντρες και άνηκε στην
κατηγορία <<διασκέδαση>>. Το πρόβλημα ήταν να τον παντρέψει
γιατί μέρος των υποχρεώσεων ενός δούκα ήταν ο γάμος με
πρόσωπο ανάλογης κοινωνικής επιφάνειας για την εξασφάλιση
της συνέχισης της δυναστείας και το καλό του τόπου.
Μια φορά ο πατέρας τα είχε σχεδόν καταφέρει, αλλά την
τελευταία στιγμή η νύφη αποφάσισε να παντρευτεί κάποιον
άλλο. Ακόμα καλύτερα, θα σκέφτηκε ο Άλμπρεχτ, ο οποίος
είχε γνωρίσει στο Άουξμπουργκ στη διάρκεια μιας περιοδείας
την όμορφη κόρη ενός ιδιοκτήτη δημόσιων λουτρών. Επειδή
όμως η εν λόγω νεαρή κυρία δεν ήταν της ίδιας κοινωνικής
επιφάνειας, την έφερε μαζί του κρυφά στο κάστρο του και
πέρασαν ονειρεμένα για κάποιον καιρό - όσο και αν ωρυόταν
ο παρέρας του.
Η ευτυχία τους δεν κράτησε πολύ.Ο δούκας Ερνστ οργάνωσε
ένα δόλιο σχέδιο. Καταφέρνοντας να πείσει τον Άλμπρεχτ
να πάει σε κυνήγι που θα οργάνωνε κάποιος συγγενής του,
διέταξε τους ανθρώπους του, όσο έλειπε ο γιός του, να πνίξουν
την όμορφη Άγκνες στον Δούναβη. Σύμφωνα με τις πληροφορίες,
επειδή την είχαν δέσει χαλαρά πρίν την πετάξουν από την
γέφυρα η κοπέλα κατάφερε να ελευθερώσει το ένα πόδι και
ουρλιάζοντας θλιβερά για βοήθεια θα κατάφερνε να φτάσει
στην όχθη με ασφάλεια, αν δεν ήταν ο δήμιος εκεί, ο οποίος
άρχισε να φοβάται για την δική του ζωή λόγω αμέλειας των
ευθυνών του. Έπιασε λοιπον ο αγριάνθρωπος ένα μακρύ ξύλο,
το τύλιξε στα μακριά μαλλιά της άτυχης κοπέλας και τη βύθισε
στο νερό μέχρι που πνίγηκε.
Κι όλα αυτά επειδή είχε ερωτευτεί τον λάθος άντρα.
Η βάρβαρη εκτέλεση φαίνεται να είναι το μοναδικό αληθινό
στοιχείο στην ιστορία. Ύστερα από αιώνες φανταστικών
θρύλων στη Βαυαρία και αλλού, αρκετοί ιστορικοί αποφάσισαν
τελικά να αναζητήσουν αληθινές πηγές, αλλά το αποτέλεσμα
ήταν πενιχρότατο.


Μέρος δεύτερο.

Δεν ευθύνονται οι ιστορικοί. Όταν λείπουν πηγές, αυτό
μπορεί να έχει τρείς αιτίες: ή τα γεγονότα είναι τόσο ασήμαντα,
ώστε κανένας δεν τα θεώρησε άξια καταγραφής, ή έχουν κατα-
στραφεί, επειδή, για παράδειγμα, κάηκαν σε κάποια στιγμή τα
σχετικά αρχεία. Ή αποσιωπηθηκαν επίτηδες.
Στην περίπτωση της Άγκνες και του Άλμπρεχτ υπάρχουν βάσιμες
υποψίες για το τελευταίο.
Ας προσπαθήσουμε να δούμε την ιστορία όσο ποιο πιστά
θεωρούμε ότι διαδραματίστηκε, αν και κάποια σημεία θα
βασίζονται σε απλές εικασίες. Το ότι ο Άλμπρεχτ ερωτεύτηκε
την κόρη κάποιου που είχε δημόσια λουτρά φαίνεται απόλυτα
πιθανό. Σε μια εποχή όπου δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε στους
κύκλους των ευγενών κάτι ανάλογο της κουλτούρας του λουτρού,
η επίσκεψη στα δημόσια λουτρά ήταν απόλυτο φυσιολογική.
Εκεί πήγαιναν όχι μόνο για τον καθαρισμό του σώματος
αλλά και για την λατρεία του, γ' αυτό και δεν υπήρχαν χωριστά
λουτρά για άντρες και γυναίκες.
Η συνήθεια άλλαξε και μάλιστα αστραπιαία όταν εμφανίστηκε
η σύφιλη. Αλλά το 1434 ήταν ακόμη άγνωστη. Σ' αυτά
τα τολμηρά παιχνίδια συμμετείχαν όχι μόνο οι υπηρέτριες των
λουτρών αλλά και τα θυληκά μέλη της οικογένειας, αφόσον τα
θέλγητρά τους μπορούσαν να τραβήξουν την προσοχή των πελατών.
Αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να μας σοκάρει ιδιαίτερα.
Εκείνη την εποχή οι πόρνες προσέφεραν σε ανύπαντρους
άντρες ουσιαστικά τη μοναδική δυνατότητα για σεξουαλική ζωή.
Οι επισκέψεις σε τέτοιους οίκους ήταν ωστόσο απαγορευμένες
σε παντρεμένους άντρες και σε κληρικούς, αν και το
μέτρο δεν τηρούνταν με αυστηρότητα. Είκοσι χρόνια πριν από
εκείνη την επίσκεψη του Άλμπρεχτ στην Άγκνες περίπου χίλιες
πόρνες είχαν σταλεί ως συνοδοί στη Σύνοδο της Κωνσταντίας.
Γιατί λοιπόν να απαγορεύεται στον γιο του δούκα να δια-
σκεδάζει με μια ομορφούλα απ' τα δημόσια λουτρά ή ακόμα και
να την κρατά κρυμμένη στα πίσω δώματα του πύργου του;
Μόνο που -κι εδώ είναι το αποφασιστικό σημείο- δεν θα
'πρεπε να την παντρευτεί σε καμιά περίπτωση. Αν ήταν τουλά-
χιστον η κορούλα κάποιου δεύτερης κατηγορίας ιππότη ή ενός
δημάρχου... Και πάλι θα ήταν σκάνδαλο, αλλά ένας εργάτης σε
λουτρά εθεωρείτο ανέντιμος άνθρωπος από την γέννησή του.
Όπως ο δήμιος και ο τραπεζοκόμος, ο μυλωνάς και ο υφαντής.
Ο αυτοκράτορας Βέντσελ σε ανοιχτή επιστολή του το 1406
είχε μεν απαγορεύσει <<να υβρίζονται οι τίμιοι εργάτες των
δημόσιων λουτρών και να μιλούν οι άνθρωποι υποτιμητικά για
τις υπηρεσίες τους>>, αλλά δεν είχε φέρει ιδιαίτερο αποτέλεσμα.
Επομένως η όποιαδήποτε σχέση με μέλος τέτοιας οικογένειας
έκανε αυτόματα ανέντιμο και τον σύντροφο.
Μήπως λοιπόν ο γιος του δούκα πετύχαινε αυτό ακριβώς:
Κανένας σύγχρονός του δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Στα
ελάχιστα χωριά όπου εμφανίζεται το όνομα της Άγκνες, γι-
νεται λόγος μόνο για την κόρη των Μπερναουερ. Κανένας δεν
την αποκαλεί <<κόρη του ιδιοκτήτη των λουτρών>> ή κάτι ανάλογο
Για την υποτιθέμενη καταφωφή της γίνεται αναφορά αρκετά αργότερα.
Γεγονός παραμένει ότι η κοπέλα ήταν υπαρκτό πρόσωπο,
γιατί αφού την έπνιξαν, όπως αναφέρει ο δημοτικός γραφέας
του Μονάχου, Χανς Ροζενμπους, ένας <<αγγελιοφόρος του
δούκα>> έλαβε εξήντα *πφενιχ* για να μεταφέρει από το
Στραουμπιγκ στο Μόναχο την είδηση ότι <<έστειλαν την
Μπερνάουερ στους ουρανούς>>.
((<<πφενιχ-pfennig>> Παλιό γερμανικό νόμισμα. Στα νεότερα χρόνια
αποτελούσε υποδιαίρεση του μάρκου, επίσημου νομίσματος μέχρι
την εισαγωγή του ευρώ))
Η έκφραση ακούγεται αρκετά κυνική και μας οδηγεί στο
συμπέρασμα ότι η δολοφονημένη δεν έχαιρε ιδιαίτερης συμπάθειας.
Αν συρράψουμε τις λίγες πληροφορίες των ιστορικών
προκύπτει η ακόλουθη ιστορία:
Η Άγκνες Μπερναουερ άνηκε πιθανώς στο υπηρετικό προσωπικό
της αυτής του δούκα, ήταν κατά πάσαν πιθανοτητα
πολύ όμορφη και ξεμυάλισε τον γιο του δούκα. Μέχρι αυτού
του σημείου τίποτα κακό, αφού κάτι τέτοια αποτελούσαν
καθημερινή υπόθεση.


Message edited by kostas-driver - Δευτέρα, 15.02.2016, 02:39
kostas-driverDate: Δευτέρα, 15.02.2016, 02:34 | Message # 2
Group: Σύμβουλος Ταινιών
Messages: 250
Status: Offline
Μέρος τρίτο.

Για κακή της τύχη φαίνεται, σύμφωνα με τις ελάχιστες
υπάρχουσες πηγές, πως είχε δημιουργήσει αντιπάθειες στην αυλή.
Έχει διασωθεί μια μεταγενέστερη δήλωση της αδερφής του
Άλμπρεχτ της Βεατρίκης, η οποία όμως ήταν γνωστή άσπονδη
εχθρός της Άγκνες. Λένε πως όταν αργότερα ο Άλμπρεχτ
παντρεύτηκε <<αργότερα>> πράγματι μια γυναίκα τις σειράς του,
την Άννα φον Μπράουνσβαικ, η Βεατρίκη είχε σχολιάσει με
αρκετό σαρκασμό <<ευτυχώς που δεν μας ξανάτυχε καμιά Μπερνάουερ>>.
Επομένως η Άγκνες δεν είχε φίλους, πράγμα που μας
πιστοποιεί και η ακόλουθη μαρτυρία.Ο Ένεα Σίλβιο Πικολόμινι,
ιστορικός, συγκραφέας και γλεντζές, ο οποίος αργότερα
πήρε τον τίτλο πάπας Πίος΄Β', έγραψε σύντομα μετά από
εκείνη την ερωτική ιστορία για την νεαρή γυναίκα: << μόλις
κατάλαβε ότι την αγαπούσε ο πρίγκιπας, ξιπάστηκε και δεν
καταδεχόταν πια να ρίξει ούτε ματιά στον πατέρα και στην μητέρα της>>.
Χειρότερες ακόμη υπήρξαν οι κατηγορίες ότι δεν της
άρκεσε στο να μοιράζεται μόνο το κρεβάτι του Άλμπρεχτ. Δεν
ικανοποιούνταν ούτε καν με ένα αγρόκτημα ή έναν μικρό πύργο,
κάτι που θα σήμαινε εξασφαλισμένα γεράματα για μια γυναίκα
της ταπεινής καταγωγής της.Η Άγκνες δεν καταδεχόταν
τέτοια ψίχουλα. Τα πάντα έδειχναν ότι, χρησιμοποιώντας
όλα τα γυναικεία θέλγητρά της, είχε καταφέρει να παντρευτεί
μυστικά τον Άλμπρεχτ.
Τι θα σύμαινε κάτι τέτοιο?
Αν ο Άλμπρεχτ και η Άγκνες είχαν τελέσει όντως έναν
τέτοιο matrimonium clandestinum = <<κρυφό γάμο>>, θα ήταν
στα μάτια του θεού νόμιμοι σύζυγοι. Εκείνη την εποχή
σύμφωνα με την διδασκαλία της εκλησίας αρκούσε μια υπόσχεση
γάμου και από τα δυο μέλη για να θεωρηθεί το ζευγάρι επίσημα
παντρεμένο.Εθεωρείτο βέβαια κατα κάποιον τρόπο βαρύ
αμάρτημα το να παντρευτεί κανείς μυστικά και χωρίς τη
συγκατάθεση τον γονιών του, αλλά δεν άλλαζε τίποτα στον
ορισμό του επίσημου συζυγικού δεσμού.
Και μετά έφεραν στον κόσμο ένα κοριτσάκι.
Καταλαβαίνουμε τώρα την αχαλίνωτη οργή του δούκα,
η οποία φυσικά δεν στρεφόταν εναντίον του γιου του αλλά
εναντίον της <<ανέντιμης νύφης>>. Ας εξετάσουμε λίγο την
πολιτική κατάσταση της εποχής: η Βαυαρία αποτελείτο εκείνη την
εποχή από τέσσερα ανεξάρτητα δουκάτα: της κάτω
Βαυαρίας-Λαντσχουτ, του Στραουμπιγκ-Ολλανδίας, της άνω
Βαυαρίας-Μονάχου και της άνω Βαυαρίας-Ινγκολστατ.
Οι δούκες του ηγεμονικού οίκου των Βιττελσμπαχ δεν ήταν
πρωτόβγαλτοι. Ο καθένας τους εποφθαλμιούσε το δουκάτο του
άλλου, γ' αυτό η πολιτική δημιουργίας δεσμών μέσω γάμων
ήταν βασική τακτική. Και ξαφνικά εμφανίστηκε εκείνη η
γυναίκα και κατέστρεψε τα πάντα.
Έπρεπε λοιπόν να εξαφανιστεί. Αδιάφορο με ποιον τρόπο.
Ο δούκας Έρνστ βρήκε μια λύση. Κανόνισε μια πρόσκληση
από συγγενή τους για να διώξει τον Άλμπρεχτ για λίγες μέρες
από την αυλή, και μέσα σ' αυτές τις λίγες μέρες κατάφερε να
ξεπαστρέψει την Μπερνάουερ. Με ποιον τρόπο ακριβώς, δεν
θα το μάθουμε ποτέ. Το ποιο πιθανό είναι ότι δεν την έριξαν
στον Δούναβη χωρίς καμιά απόδοση κατηγορίας. Στο κάτω
κάτω έπρεπε να τηρηθεί μια ελάχιστη επίφαση απόδοσης
δικαιοσύνης. Αργότερα ο δούκας Έρνστ έδωσε εντολή στον
έμπιστο αυλικό γραφέα του, Φρίντριχ Άϊκστεττερ, να συντάξει ένα
έγγραφο στο οποίο εξηγούνταν τα κίνητρα της εκτέλεσης της Άγκνες Μπερνάουερ.
Πιθανώς το έγγραφο αυτό ήταν ένα είδος υπόμνησης για
τον απεσταλμένο του δούκα, ο οποίος είχε την αποστολή να
παρουσιάσει και να τεκμηριώσει την υπόθεση ενώπιον του
αυτοκράτορα Σιγισμούνδου. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του
δούκα Έρνστ, ο γιος του Άλμπρεχτ <<είχε επιβαρυνθεί με μια
πονηρή γυναίκα>>. Επομένως, ο γιος του είχε τιμωρηθεί
έχοντας μια πονηρή γυναίκα στο πλευρό του, η οποία του
έκανε την ζωή κόλαση.
Σ' αυτό το σημείο πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα, γιατί
απο τον χαρακτηρισμό <<πονηρή γυναίκα>> το πρώτο που
σκεφτόταν κανείς εκείνη την εποχή ήταν μια μάγισσα. Και συνέχιζε
στην αναφορά του λέγοντας ότι αυτή η πονηρή γυναίκα δεν
είχε αφήσει τον γιο του, Άλμπρεχτ, να νιώσει όποιαδήποτε
χαρά για τρία με τέσσερα χρόνια, δηλαδή έχουμε εδώ άλλη μια
ένδειξη για μαγεία με στόχο την βλάβη κάποιου προσώπου. Στο
τέλος μάλιστα η εν λόγω γυναίκα έφτασε στο σημείο να προ-
σπαθήσει να δηλητηριάσει τον ηλικιωμένο δούκα, κάτι που
ήταν προφανώς έγκλημα κατά του Στέμματος, οπότε ο τελευ-
ταίος δεν είχε πλέον καμιά άλλη επιλογή παρά να <<διατάξει
τον πνιγμό της γυναίκας>>.
Και ζητούσε την κατανόηση του αυτοκράτορα.
Αν ο αυτοκράτορας έδειξε κατανόηση δεν το γνωρίζουμε.
Ωστόσο από της λίγες επεξηγήσεις στο έγγραφο του δούκα
οι περισσότεροι ιστορικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα
ότι στην περίπτωση της Μπέρναουερ έγινε κάποια, έστω
και μικρή δίκη. Πιθανότητες απαλλαγής δεν είχε από την αρχή,
εκτός κι αν αποφάσιζε να χωρίσει από τον Άλμπρεχτ, πράγμα
που μάλλον δεν ήταν έτοιμη να κάνει. Αφετέρου θα πρέπει
να γνώριζε τι την περίμενε στην περίπτωση άρνησης.
Προφανώς κατηγορήθηκε ως μάγισσα, και το τι σήμαινε κάτι
τέτοιο θα το δούμε ποιο κάτω. Ενδιαφέρον
είναι πάντως το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αρχεία της δίκης,
ενω υπάρχουν σοβαρότατες υποψίες ότι τα εξαφάνισαν. 'Οπως
και την κατηγορούμενη. Αν την είχαν δέσει πράγματη χαλαρά,
ώστε να μπορούσε να σωθεί όταν την έριξαν στο Δούναβη,
είναι κάτι που επίσης δεν γνωρίζουμε. Μαρτυρίες από αυτόπτες
μάρτυρες δεν υπήρξαν.Εκείνη την εποχή, κοινός τρόπος
εκτέλεσης γυναικών καταδικασμένων δε θάνατο ήταν το να τις
κλείνουν μέσα σε δερμάτινο σάκο και να τις πνίγουν σε νερό.
Όλως παραδόξως το πτώμα της εκτελεσμένης γυναίκας
ενταφιάστηκε αργότερα, όταν πια πατέρας και γιος είχαν
συμφιλιωθεί και πάλι, σε ένα εκκλησάκι που ανήγειρε ο δούκας
Έρνστ αποκλειστικά για εκείνην, την εκκλησία της Άγκνες
Μπερνάουερ, στο κοιμητήριο του Αγίου Πέτρου στο Μόναχο.
Ένα εντυπωσιακό μνήμα από κόκκινο μάρμαρο θυμίζει τη
νεαρή γυναίκα η οποία την εποχή που ζούσε είχε κατηγορηθεί
ως <<πονηρή γυναίκα>>
(Τα οστά της έχουν χαθεί)


Μέρος τέταρτο

Μπορεί η Άγκνες Μπερνάουερ να ήταν ότι μπορεί να
φανταστεί κανείς: μια τρυφερή ερωμένη ή ένα πανούργο
θηλυκό, μάγισσα όμως δεν ήταν σε καμιά περίπτωση.Γιατί λοιπόν
γίνεται εδώ αναφορά στο πρόσωπό της;
Για τον ίδιο λόγο για τον οποίο θα αναφερθούμε τώρα σε
μια άλλη νέα γυναίκα που έζησε περίπου την ίδια εποχή και
είχε δολοφονηθεί τέσσερα χρόνια πιο πριν με φρικαλέο τρόπο,
επειδή ήταν και αυτή, όπως έλεγαν, μάγισσα: η Ζαν ντ' Άρκ,
η Ιωάννα της Λορένης. Αφήνουμε λοιπόν την όμορφη
Μπερνάουερ στη βαυβαρική επαρχία και μπαίνουμε τώρα στη
μεγάλη ευρωπαϊκή σκηνή.
Το 1152 η εξίσου όμορφη αλλά, αντιθέτως, αριστοκρατικής
καταγωγής Ελεονόρα από την γαλλική Ακιτάν εγκαταλείπει τον
σύζυγό της, τον Γάλλο βασιλιά, και παντρεύεται τον Ερρίκο
Πλανταγενέτη (στον οποίο χαρίζει ένα γιο, τον γνωστό μας
Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο). Η έξηπνη και γεμάτη πάθος
γυναίκα, γνωστή και ως Βασίλισσα των τρουβαδούρων,
φέρνει μαζί της στον νέο γάμο και τις απέραντες εκτάσεις γης
που κατέχει στη δυτική Γαλλία, και λίγο καιρό αργότερα οι Άγγλοι
βασιλείς εγείρουν αξίωση επι του στέμματος ολόκληρης της
Γαλλίας.
Έτσι αρχίζει ο λεγόμενος Εκατονταετής πόλεμος.
Χάρη στο <<πυροβολικό>> τους, τα θρυλικά τόξα μεγάλης
εμβέλειας, με τα οποία μπορούσαν να εκτοξεύουν θανατηφόρα
βέλη με διαφορά ελάχιστων δευτερολέπτων και μπορούσαν να
διαπεράσουν όποιαδήποτε πανοπλία ακόμη και από απόσταση
διακοσίων μέτρων, δεκατρείς χιλιάδες Άγγλοι νίκησαν το 1346
στο Κρέζυ τον στρατό των σαράντα χιλιάδων Γάλλων, ενώ στη
μάχη του Άζινκορτ στον ποταμό Σομ το 1415 πέθαναν τουλά-
χιστον πέντε χιλιάδες Γάλλοι ιππότες, ανάμεσα τους τρεις
δούκες, πέντε κόμητες κι ενενήντα βαρόνοι. Η Γαλλία, με βασιλιά
εκείνη την εποχή τον ψυχικά άρρωστο Κάρολο ΣΤ'
αναγκάστηκε τελικά να συνθηκολογήσει.
Την εποχή που μια νεαρή χωριατοπούλα απο το Ντομρεμυλα-Πυσελ
στο άνω Μαάς ένιωσε να την καλούν ουράνιες
φωνές να σώσει τη Γαλλία, ολόκληρη η χώρα βόρεια του ποταμού
Λίγηρα βρισκόταν στα χέρια των άσπονδων εχθρών της
και των Βουργουνδίων της Φλάνδρας, που είχαν συμμαχήσει
με τους Άγγλους.
Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία αυτής της κοπέλας, αργότερα
γνωστής ως << Ιωάννα της Λορένης>> επειδή, αφου έπεισε το
1429 τον δελφίνο της Σινόν για την κλήση της, έφυγε κατευθείαν
για τη Λορένη, για να αντιμετωπίσει τους κατακτητές σε μια
πρώτη μάχη. Και να νικήσει.
Οι Γάλλοι ωστόσο την ξεπλήρωσαν άσχημα. Ακόμα και ο
δελφίνος, αν και της χρωστούσε την άνοδο του στον θρόνο του
Ρέιμς ως βασιλιάς Κάρολος Ζ', την πρόδωσε όταν εκείνη προ-
σπάθησε με δικές της δυνάμεις να ελευθερώσει το Παρίσι από
τους κατακτητές. Έξω από την Κομπιέν αιχμαλωτίστηκε από
βουργουνδικό στρατό. Απανωτές προσπάθιες απόδρασης
απέτυχαν. Μια φορά μάλιστα πήδηξε από έναν πύργο ύψους
είκοσι μέτρων. Όλα μάταια.Αργότερα η αποτυχημένη προ-
σπάθεια δραπέτευσής της θα χαρακτηριστεί προσπάθεια
αυτοκτονίας, πράγμα που εθεωρείτο θανάσιμο αμάρτημα.
Τελικά πουλήθηκε στους Άγγλους έναντι δέκα χιλιάδων
φράγκων, οι οποίοι όμως δεν την αντιμετώπισαν ως αιχμάλωτη
πολέμου αλλά για ευνόητους λόγους την παρέδωσαν στον
ιεροεξεταστη. Όλα έδειχναν, βεβαίως, ότι επρόκειτο για
μάγισσα. Με ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσαν άλλωστε να την
κατατροπώσουν οι Άγγλοι.
Ωστόσο αυτό δεν ήταν επιχέιρημα που θα μπορούσε να
χρησιμοποιησεί ο ιεροεξεταστής, ούτε καν ένας τόσο προκατει-
λημμένος και μεροληπτικός, όπως ο Πιερ Κοσόν, επίσκοπος
του Μποβε. Αρχικά της αποδόθηκε η κατηγορία για βδελυρές
πράξεις, λόγου χάρη φόνο. Αστεία φυσικά, αν σκεφτεί κανείς
ότι στον πόλεμο διαπράττονται ειδεχθή εγκλήματα. Κι εξάλλου
η Ζαν ντ' Αρκ είχε αρνηθεί επανειλημμένα την κατηγορία ότι
είχε σκοτώσει η ίδια στη μάχη ανθρώπους.
Τι ήταν λοιπόν; Εγκληματίας πολέμου ή αιρετική; Στο κελί
της πάντως δεν την φρόντιζαν γυναίκες, όπως συνηθιζόταν για
μάγισσες, αλλά στρατιώτες, οι οποίοι προσπάθησαν να την βιάσουν.
Χωρίς αποτέλεσμα, όπως απέδειξε αδιάσειστα μια κατοπινή
άκρως εξευτελιστική σωματική έρευνα.
Η κατηγορία των φριχτών θανατώσεων αποσύρθηκε σύντομα.
Τώρα δήλωναν ότι στόχευαν στη διδαχή κι επαναφορά
της στην οδό της αλήθειας και της σωτηρίας. Μοναδικό
<<παραθυράκι του νόμου>>:δεν επιτρεπόταν η εκτέλεση μετανοούντος
αιρετικού. Αλλά δεν φτάσαμε ως εκεί.
Στη συνέχεια προσπάθησαν να την αποδείξουν ένοχη μαγείας
αλλά κι αυτή η προσπάθεια απέτυχε. Τα αρχικά εβδομήντα
σημεία κατηγορίας συρρικνώθηκαν σε δώδεκα. Το χειρότερο
πιθανώς, στα μάτια των δικαστών ήταν ότι αμφισβητούσε
την εκκλησιαστική αυθεντία κι επικαλείτο διαρκώς τις
εσωτερικές <<φωνές>>.
Προσπάθησαν να της στήσουν παγίδες. Τη ρώτησαν λοιπόν
αν βρισκόταν σε κατάσταση θεϊκού ελέους.Ένα επικίνδυνα
πονηρό τέχνασμα, γιατί αν απαντούσε καταφατικά, θα της
επέδιδαν κατηγορία βλασφημίας κατά του θεού. Αν πάλι
απαντούσε αρνητικά, θα αποδείκνυε ότι δεν πίστευε στον θεό.
Η Ζαν ντ' Αρκ απέφυγε την παγίδα με μια ευστροφία αξιοθαύμαστη
για χωριατοπούλα: αν βρισκόταν σε κατάσταση θεϊκού
ελέους, παρακαλούσε τον θεό να εξακολουθήσει να την κρατά
υπό τη σκέπη του, αν οχι, παρακαλούσε το θεό να της δείξει
τώρα το έλεός του.
Έτσι δεν μπορούσαν να πτοχωρήσουν βήμα. Τη ρώτησαν
για τις υποτιθέμενες φωνές, πως έμοιαζε στην εμφάνιση ο
άγγελος Μιχαήλ, αν της είχε παρουσιαστεί γυμνός και αν τον
είχε αγγίξει. Τη ρώτησαν ότιδηποτε θα μπορούσε να τη φέρει
σε αμηχανία. Αν όταν ήταν μικρή χόρευε γύρω από ιερά
δέντρα, και γιατί φορούσε αντρικά ενδύματα κι έκοβε τα
μαλιά της τόσο κοντά.
Στο τέλος η κοπέλα αρώστησε βαριά. Μήπως κάποια
προσπάθεια να την δηλητηριάσουν; Εξασθενούσε όλο και
περισσότερο κι όταν κάποτε την απείλησαν με βασανιστήρια και
την έφεραν ακόμη και στον τόπο εκτέλεσης, στην πλατεία της
εκκλησίας Σαιν Ουέν της Ρουέν, για να της δείξουν τη φρίκη
του θανάτου στην πυρά, βρισκόταν στα πρόθυρα κατάρρευσης.
Ομολόγησε ότι ήθελαν ν' ακούσουν.
Οπότε την καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη.
Μόλις η Ζαν ντ' Αρκ είδε ότι την εξαπάτησαν, ανακάλεσε
όλα όσα είχε πει. <> κατέγραψε κάποιος
στο πρωτόκολλο της ανάκρισης, δηλαδή, <<θανατηφόρα απάντηση>>.
Κι αυτό γιατί, αν ένας αιρετικός που είχε ομολογήσει
ενοχή ανακαλούσε στη συνέχεια την ομολογία του, έπρεπε
σύμφωνα με το εκκλησιαστικό δίκαιο να καταδικαστεί αμείλικτα
σε θανάτωση στην πυρά. Της επέτρεψαν παρ' όλα αυτά να
εξομολογηθεί και να κοινωνήσει πριν την εκτέλεσή της, πράξη
που έδειχνε αποκλειστηκά και μόνο την βεβαρημένη συνείδηση
των δικαστών της, αφού η ίδια είχε αφοριστεί από την εκκλη-
σιαστική κοινότητα και κατά συνέπεια αποκλειόταν αυτομάτως
από την Θεία Μετάληψη.
Τους Άγγλους ωστόσο δεν τους απασχολούσαν τέτοιες
λεπτομέρειες. Το μόνο που έβλεπαν αυτοί τώρα ως καταφανή
αλήθεια ήταν ότι ο στρατός τους είχε ηττηθεί από τις σατανικές
τέχνες μιας μάγισσας που είχε προσφέρει τις υπηρεσείες της
στον Γάλλο βασιλιά!
Εδώ βλέπουμε μια σπάνια περίπτωση, όπου η πολιτεία εκδικάζει
μια υπόθεση με βάση το εκκλησιαστικό δίκαιο, ώστε να
καταφέρει να απαλλαγεί με εύσχημο τρόπο από ένα επικίνδυνο
κι ενοχλητικό πρόσωπο. Κάτι τέτοιο δεν το είχε τολμήσει
ακόμη ούτε ο ίδιος ο δούκας Έρνστ της Βαυαρίας. Σύντομα
θα λέρωνε κι αυτός τα δικά του χέρια.
Forum teniesonline.ucoz.com » Συζήτηση » Ποίηση και Λογοτεχνία » Βιβλία που διαβάσαμε... (Δικαστικά εγκλήματα..)
Page 1 of 11
Search:

Εγγραφή
Τυχαίες Σειρές
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Forum
Πρόσφατα σχόλια