Αρχική Forum Σειρές Κάτοχοι Πνευματικών Δικαιωμάτων
Κεντρικό Μενού
Τυχαία ταινία
Mini Chat
Τοπ Σχολιαστές
Τρίτη, 06.12.2016, 16:05
[ New messages · Forum rules · Search · RSS ]
Page 1 of 11
Forum teniesonline.ucoz.com » Ηθοποιοί » Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της ... μεγάλης οθόνης. » ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ
ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ
kinomanDate: Δευτέρα, 05.01.2015, 03:48 | Message # 1
Group: Admin
Messages: 68
Status: Offline
Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε το 1926 στο Νέο Φάληρο. Δεν έχει κάνει σπουδές υποκριτικής. Στα ταραγμένα χρόνια του εμφύλιου υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στο κολαστήριο της Μακρονήσου μαζί με χιλιάδες άλλους φαντάρους και πολίτες με αριστερές ιδέες. Όταν απολύεται από το στρατό κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού για να ζήσει. Ανάμεσα σε αυτές και διάφορες βοηθητικές δουλείες σε γυρίσματα ταινιών. Το 1953 ο Κούνδουρος που τον γνώριζε από τη Μακρόνησο, του δίνει ένα ρόλο στη Μαγική πόλη. Αυτό ήταν το ξεκίνημα του, κατευθείαν στα βαθιά. Χωρίς προϋπηρεσία στο θέατρο, χωρίς σπουδές, δουλεύοντας ταυτόχρονα σαν φροντιστής (ή παιδί για όλες τις δουλειές), στις ταινίες που παίζει. Παίρνει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, και το ξεκίνημα του σημαδεύεται από την συμμετοχή του σε μερικές από τις πιο σημαντικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (Μαγική πόλη, Ο Δράκος, Ποτέ την Κυριακή ,Το κορίτσι με τα μαύρα).

Σιγά σιγά σχηματίζεται ο ιδιαίτερος κωμικός κινηματογραφικός του τύπος που τον κάνει αναγνωρίσιμο και πολύ αγαπητό σε θεατές όλων των ηλικιών και κάθε κινηματογραφικού γούστου. Είναι πια πρωταγωνιστής, είναι ο Βέγγος. Φτιάχνει την δική του εταιρία παραγωγής που είναι μεγάλη οικονομική καταστροφή, άλλα μας δίνει πολύ σημαντικές ταινίες, που τις σκηνοθετεί ο ίδιος ή ο Ντίνος Κατσουρίδης. Για τον Θανάση Βέγγο έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά και θα γραφτούν περισσότερα. Για μένα είναι το σημαντικότερο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Μπορεί να είναι και κλόουν και μίμος ή ο ζωντανός καραγκιόζης και ο Έλληνας Σαρλό, άλλα σε όλη αυτή τη μακρόχρονη πορεία του στο θέατρο, στον κινηματογράφο και την τηλεόραση υπήρξε πολλά περισσότερα και μάλλον ποτέ δεν θα καταλήξω αν τον προτιμώ στον ρόλο του στον φαλακρό πράκτωρ θουβού, ή στην πιο πρόσφατη ταινία του, το “Όλα είναι δρόμος” του Παντελή Βούλγαρη.

Θανάσης Βέγγος
η κινηματογραφική του πλευρά


Είχαμε αναφερθεί στον Ντίνο Ηλιόπουλο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το Θανάση Βέγγο. Το τραγικό και το κωμικό συνυπάρχουν στον ηθοποιό. Γεννήθηκε το 1927 στο Φάληρο. Ξεκίνησε σαν τεχνικός σε κινηματογραφικές παραγωγές και έπαιξε ένα πολύ μικρό ρόλο στην ταινία «Μαγική πόλις» (1954), σε σκηνοθεσία του Νίκου Κούνδουρου και σε σενάριο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη. Δεν ξεκίνησε από το θέατρο για να πάει στον κινηματογράφο, αλλά κατευθείαν από τον κινηματογράφο.

Ήταν λογικό, λοιπόν, να μην υπάρχει μέσα του τίποτε το θεατρικό. Στο Βέγγο υπήρχε μέσα του ο Καραγκιόζης, από τη μια μεριά, και ο Σαρλώ, από την άλλη. Συγχρόνως, όμως, υπήρχε και η ελληνική ιστορία και η λαϊκή λεβεντιά, έτσι όπως μπορεί να τη βρει κανείς μόνο σε τύπους που δεν ερμηνεύουν αλλά εκφράζουν τη ζωή. Αυτός ο δυϊσμός ήταν δύσκολα να ανιχνευθεί τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς της εποχής. Ακόμη και οι σκηνοθέτες δεν μπόρεσαν να διακρίνουν αυτές τις ποιότητες που συναντούμε σε ταλέντα, τα χαρακτηριστικά της αρχαίας τραγωδίας μέσα από το ελάχιστο που, φαινομενικά, βλέπαμε. Η απάντηση στο ερώτημα: «Τι ήταν αυτό που μας έκανε να γελάμε στο Βέγγο;», θα έρθει πολλά χρόνια αργότερα.

Μετά από δύο εισπρακτικά αποτυχημένες ταινίες, τη «Μαγική πόλη» και το «Δράκο», έκανε δικές του παραγωγές. Λέγεται ότι ο Ντίνος Κατσουρίδης τον παρότρυνε να κάνει κωμωδίες πιο απλές, πιο εύπεπτες για το κοινό. Πολύ λίγοι είδαν τις δυνατότητες του Βέγγου στο «Δράκο», την ποιότητα ενός κορυφαίου του χορού που μπορούσε να σταθεί απέναντι στον Ηλιόπουλο, κρατώντας μια ισορροπία κάτω από την ομπρέλα του Γιάννη Αργύρη. Ο σύνδεσμος του εκλεπτυσμένου αρχηγού με τη συμμορία δεν ήταν άλλος από το Βέγγο. Ο Αργύρης τακτοποιούσε τα πράγματα. Από αυτή την ταινία φάνηκε η δυνατότητά του να εκφράζει, σωματικά, τη μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού. Ο άνθρωπος που τρέχει, που θέλει όλα να είναι τακτοποιημένα, να μην υπάρχει σκόνη, να αποκατασταθεί η αρχοντιά, έστω με τα απλά και φτωχά μέσα που διαθέτει.

Είναι ο νησιώτης που βάφει το σπίτι του άσπρο, καθαρίζει το δρόμο, ο χωρικός που καθαρίζει το πάτωμα του σπιτιού του, ακόμα και αν είναι από χώμα. Μέσα στη βίαια υποταγή, την προδοσία από όλους, η λαχτάρα είναι να κερδίσουμε κάτι από την ελληνική αρχοντιά που χάσαμε με τόσους πολέμους και εμφυλίους, να διατηρήσουμε την ελληνικότητά μας.

Μέσα από αυτό περνάει, πολύ υπόγεια, μια εύστοχη κριτική. Η θεία που δεν μπορεί να παντρέψει, οι αδελφές που περιμένουν να τις παντρέψει, για να παντρευτεί και αυτός, τελικά. Και η κοπέλα του να τον πιέζει διότι την πιέζουν οι αδελφοί της. Μα είναι αυτό δυνατό; Μα είναι λογικές οι πατριαρχικές αυτές δομές της ελληνικής κωμωδίας; Ούτε ο Βέγγος ούτε κανένας άλλος στην ταινία θα το πει. Το συμπέρασμα, η απάντηση θα δοθεί μόνη της, υπόγεια, στο θεατή που θα ανακαλύψει ότι και αυτός το ίδιο πράγμα πιστεύει.

Τι βλέπει, λοιπόν, ο θεατής στην οθόνη; Φυσικά τον εαυτό του, κάτι παρόμοιο με το Σαρλώ ή με τον Καραγκιόζη. Δεν υπάρχει κάτι το ψεύτικο εδώ, το «artistique», το πραγματικό αποδίδεται με όρους πραγματικού. Και όλα αυτά για να είναι κωμωδία θα πρέπει να κάνει μια ταινία μπουρλέσκ, όπου όλα μεγεθύνονται γίνονται υπερφυσικά, υπερ-ρεαλιστικά, με αυτή την έννοια ο Βέγγος είναι ο πρώτος που φέρνει τον υπερ-ρεαλισμό στην Ελλάδα, σε μια πρωτόγονη μορφή του.

Τα σύμβολά του είναι αδύναμα, ο μύθος που ο Βέγγος θεμελιώνει στις ταινίες του δεν έχει μια φαινομενική ανάλυση σε βάθος. Ο χαρακτήρας του δεν ανταποκρίνεται άμεσα με τον αρχαίο πρόγονο. Όμως οι «Αχαρνείς» δεν είχαν ένα τέτοιο «τσαρλατάνο» για να τους τα λέει; Θα μπορούσε ο κωμικός να κάνει μια ευθεία κριτική στα κακώς κείμενα της κοινωνίας; Θα ήταν αυτό κωμωδία; Ούτε τέχνη δεν μπορεί να ήταν! Η κωμωδία κριτικάρει, σατιρίζει. Και εδώ σατιρίζει, πρώτα από όλα, το ίδιο το πλήθος. Το καλεί να γελάσει με τον ίδιο τον εαυτό του, να διώξει, με αυτό τον τρόπο, το κακό από μέσα του και να βγει από αυτή τη διαδικασία πιο καθαρός και πιο δυνατός. Ότι ακριβώς γινόταν στην αρχαία ελληνική κωμωδία, στον Αριστοφάνη. Όμως, τα αρχαία θέατρα από καιρό είχαν ουσιαστικά σιγήσει και το μαντείο τους είχε διώξει τη Πυθία τους. Ποιος θα μπορούσε να αναστήσει μια εποχή, τόσο μακρινή, τόσο ανώδυνη, αλλά και τόσο επικίνδυνη, αν αποφασίσουμε να βάλουμε αυτές τις αξίες μέσα στη ζωή μας;

Αν βέβαια, μέσα σε όλο αυτό, βάλουμε την ελληνική κοινωνία που μόλις έχει βγει από έναν πόλεμο και έναν Εμφύλιο, που δε βλέπει φως, αλλά αλληλοσπαραγμούς, τη βία από την κρατική εξουσία και τα παράνομα παρακλάδια της, τα οποία νομιμοποιούνται με πλάγιο τρόπο, η σάτιρα δεν είναι τόσο εύκολο να βγει ούτε να γίνει αποδεκτή. Το γέλιο γίνεται ανατροπή και αυτό είναι απαγορευμένο. Όμως το θέαμα του Βέγγου περνά από όλες τις λογοκρισίες επειδή είναι «σαχλό», «αφελές» και «ανάξιο λόγου»! Αν αληθεύει ότι οι λογοκριτές είναι ανίκανοι να δουν το νόημα σε βάθος και δε λογοκρίνουν αυτό που πρέπει, εδώ έχουμε και την ανικανότητα του κοινού: την ανικανότητα αντίληψης. Και όχι μόνο του κοινού, αλλά και ενός πολύ μεγάλου μέρους της Αριστεράς που στο Βέγγο είδε έναν εχθρό. Δεν μπόρεσαν να αποκωδικοποιήσουν τα σύμβολα και να τους δώσουν μια αξία κοινωνική, πολιτισμική και πολιτική. Το προοδευτικό κίνημα θα μπορούσε να εξάγει από το ειδικό το γενικό και να χτυπήσει αποτελεσματικά την οπισθοδρομική σκέψη, αλλά δεν τα κατάφερε…

Έπρεπε να δούμε το Βέγγο να παίζει αρχαία τραγωδία για να πειστούμε. Ή μάλλον για να πειστούμε για την τραγωδία μας. Θα δούμε αργότερα ότι τελικά σε δύο μόνο κινηματογραφικές παραγωγές, αρκετά χρόνια αργότερα, μπόρεσε αυτού του είδους η κωμωδία να αποδοθεί με όρους πολιτικούς και να λειτουργήσει.

Θανάσης Βέγγος
η θεατρική του πλευρά


Ο Θανάσης Βέγγος απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού και έγινε μέλος του Σ.Ε.Η, στις 11 Απριλίου 1959.

Η πρώτη θεατρική του εμφάνιση έγινε την ίδια χρονιά, στο θέατρο Περοκέ, στην επιθεώρηση των Δημήτρη Βασιλειάδη και Ναπολέοντα Ελευθερίου, «Ομόνοια πλατς-πλουτς» .

Θίασοι: Θίασος Γιάννη Γκιωνάκη - Νίκου Ρίζου – Τάκη Μηλιάδη (1959-1960): Δημήτρη Βασιλειάδη και Ναπολέοντα Ελευθερίου «Μαντουμπάλα και καινούργια Αθήνα», Χρήστου Γιαννακόπουλου και Αλέκου Σακελλάριου «Άνθρωποι του ’60».
Θέατρο Ακροπόλ (1963) : Γ. Ασημακόπουλου – Β. Σπυρόπουλου – Π. Παπαδουκά «Οκτώ άνδρες κατηγορούνται», Ασημ. Γιαλαμά – Κ. Πρετεντέρη – Ναπ. Ελευθερίου «Κόκκινα τριαντάφυλλα».

Θέατρο Εθνικού Κήπου (1963) : Ασημ. Γιαλαμά – Κ. Πρετεντέρη «Οι φτωχοδιάβολοι» (ρόλος : Φρίξος)

Θέατρο Ακροπόλ (1963-64, θιασάρχης με τους Ρένα Βλαχοπούλου , Γ. Δάνη) : Γ. Γιαννακόπουλου – Κ. Νικολαϊδη – Γ. Οικονομίδη «Αρχοντορεμπέτισσα» και «Κύπρος γιοκ».

Συνθιασάρχης με τη Σμαρούλα Γιούλη (1969-70) : Γ. Λαζαρίδη «Ο τρελός του λούνα παρκ και η ατσίδα» (Θανάσης) .

Από το 1970 και επί σειρά ετών, ο Θαναάσης Βέγγος συγκρότησε επανελειμμένως δικούς του θιάσους, σε διάφορες περιόδους. Αναφέρονται τα έργα : Γ.Λαζαρίδη «Ο τρελός του λούνα παρκ» (Θανάσης Ο Απόλας ). Έπαιξε το ίδιο έργο σε πολλές παραστάσεις και το παρουσίασε επίσης, μεταξύ των άλλων, σε περιοδεία του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αλ. Σακελλαρίου «Τι έκανες στον Τρωικό πόλεμο, Θανάση» (Μενέλαος) .
Γ. Λαζαρίδη «Το βλήμα» (Θανάσης Μουρλός ).

Γ. Μιχαηλίδη – Γιάν. Ξανθούλη «Μαμ, κακά , κοκό και νάνι».
Ανοιχτό θέατρο Γ. Μιχαηλίδη (1995- αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου κ.λπ.): Αριστοφάνη «Ειρήνη»(Τρυγαίος).

Θέατρο Δελφινάριο (1997): Λάκη Μιχαηλίδη – Γιώργου Σκούρτη – Μήτσου Ευθυμιάδη «Έλλην εξασθενής» (επιθεώρηση).

Ανοιχτό Θέατρο (1998- Φεστιβάλ Επιδαύρου κ.λπ.) : Αριστοφάνη «Αχαρνής» (Δικαιόπολις).

Θέατρο Ακροπόλ (1998-99), έκτακτη συμμετοχή ) «Έλληνες είστε και φαίνεστε» (επιθεώρηση).

Σε όλη του τη θεατρική πορεία ο Θανάσης Βέγγος αντιπροσωπεύει το ρεαλιστικό φουκαρά νεοέλληνα που τρέχει φευγαλέα στη σκηνή μα πάντα σαρωτικός, όπως στις ταινίες του διακωμωδεί τα τραγικά συμβάντα της φυλής, όπως τα γεννά η τρέχουσα πραγματικότητα στις επιθεωρήσεις που συμμετείχε ή ακολουθώντας ενστικτωδώς τυχαία συμβάντα που διέπονται από τις βουλές των αρχαίων Ελλήνων Θεών όταν παίζει στα έργα του Αριστοφάνη.

Έτσι φανερώνεται βαθύτερα μέσα από τις συνεχείς συγκρούσεις του στο κοινωνικό πεδίο η μορφή ενός υπερρεαλιστή ηθοποιού και ανθρώπου που κάνει τη δική του υπέρβαση με το σύστημα των δικών του αυτοματικών λειτουργιών και απογειώνεται με την αστείρευτη ευρηματικότητά του κερδίζοντας την αποδοχή του θεατρικού κοινού στους «Αχαρνής», για παράδειγμα, κουβαλώντας ταυτόχρονα το μαρτύριο του νεοέλληνα θεατή θύμα των συμφορών του παίζοντας τον ιδιαίτερο ρόλο του στη σύγχρονη Ελληνική τραγωδία. Πλήρωσε βέβαια ακριβά το ψώνιο του, δεν υπήρξε άνθρωπος των συγκυριών. Δεν υπήρξε Οιδίποδας, ούτε Προμηθέας κι’ας ήλθε να κλέψει την φωτιά για να ζεστάνει τους ανθρώπους. Υπήρξε απλά ο Θανάσης Βέγγος, «ωραίος σαν μύθος».

Και είναι πάντα πολυμήχανος σε όλη του την πορεία στο θέατρο και στον κινηματογράφο, μέσα στη δική του Οδύσσεια.

Ο Νίκος Κούνδουρος, ο γνωστός σκηνοθέτης του κινηματογράφου που στήριξε τον Θανάση Βέγγο στα πρώτα του ποιοτικά βήματα στον κινηματογράφο δήλωσε για αυτόν «Έπρεπε να το δω στην Ειρήνη και στους Αχαρνής του Αριστοφάνη για να ξαναθυμηθώ με αίσθημα ανακούφισης αυτό που μπορούσε και δεν έκανε στο παρελθόν ο Βέγγος. Δικαιόπολις, Τρυγαίος, Στερψιάδης, Φιλοκλέων, Πισθέταιρος, Μνησίλοχος, Ξανθιάς, Βλέπυρος για να αναφέρω μερικούς από τους ήρωες του Αριστοφάνη».

Ας προσθέσω ακόμη ότι ο Βέγγος λειτούργησε και σαν καταλύτης σε μια κοινωνία που αναγνώρισε στον ήρωα τα βασικά χαρακτηριστικά του, την περηφάνια της φτώχιας, την περιφρόνηση στην ταξική κοινωνία, τον τελικό θρίαμβο της καρδιάς και της ψυχής και τέλος, την ανδρειοσύνη των ταπεινών και των κατατρεγμένων αυτού του κόσμου.

Παράλληλα ο Βέγγος εκφράζει έντονα με τη φιγούρα του αιώνιου Καραγκιόζη, τον πολίτη της Β΄ κατηγορίας συμπληρώνοντας το κενό για ένα τύπο που αποζητούσε ο μέσος νεοέλληνας για να ταυτιστεί μαζί του, όπως σημειώνει συμπερασματικά ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, κριτικός θεάτρου.

Άλλωστε όπως τονίζει χαρακτηριστικά και ο Γιώργος Μιχαηλίδης που τον σκηνοθέτησε «ο Βέγγος έχει φτιάξει ένα πλάσμα κατασκευασμένο από όλα τα μέλη της ιστορίας της κωμωδίας. Και αυτό ήταν συνειδητό».

Και η τρέλα του ήταν συνειδητή. Καμία τρέλα εξάλλου, και μάλιστα καλλιτεχνική, δεν είναι εύκολη.

Νίκος Θωμόπουλος

Για τον κινηματογραφικό Θανάση Βέγγο μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο cinemainfo

Θανάσης Βέγγος, η θεατρική του πλευρά

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Εκτενή αποσπάσματα για τις ανάγκες αυτού του άρθρου Θανάσης Βέγγος, πάρθηκαν από το βιβλίο «Ένας άνθρωπος παντός καιρού», του Γιάννη Σολδάτου, εκδ. Αιγόκερως.
Attachments: 5551885.jpg(7Kb)
Forum teniesonline.ucoz.com » Ηθοποιοί » Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της ... μεγάλης οθόνης. » ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ
Page 1 of 11
Search:

Εγγραφή
Τυχαίες Σειρές
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Forum
Πρόσφατα σχόλια